Etiketler

Annelerin canı sıkkınken çocuklar da etkilenirmiş, onlar da huysuz olurlarmış. Oldu artık…Bu “anne” denilen kavram ne biçim bir şeymiş? Bizim devir mi fazla abartıyor acaba? Fazla mı okuyoruz? Fazla mı araştırıyoruz? Ya da biz çocukken daha mı uysaldık da şimdiki çocuklar anormal? Hani böyle tam bir konuyu (uyku, yemek, tuvalet, herhangi bir davranış) hallettiğimi düşünüp ne zaman kendimle gurur duymaya başlasam ve havalara girmeye kalksam hooopp her şey tepe taplak oluyor. Sıfırdan başlıyoruz. Çocuklar annelerin bu havasını, gururunu da anlıyor da “çok havalanma otur oturduğun yerde” der gibi özel mi yapıyorlar? Bu çocuk denen varlık bu kadar gelişmiş bir şey mi yani? İyi olduğunu anlıyor, kötü olduğunu anlıyor, her şeyi hissediyor, seziyor? Biz çocukken büyüklerle oyun oynamak istediğimizde bizi adam yerine koymaz “fasülyeden” sayarlardı. Şimdiki çocukları biz biraz fazla mı adam yerine koyuyoruz acaba farkında olmadan? Hani öz güveni tam, kendinden emin çocuklar yetiştireceğiz derken ipin ucunu kaçırıp geminin dümenini onların eline mi veriyoruz acaba?