Etiketler

,

Daha Doruk doğmadan önce Kanada’lı bir arkadaşımın “babyshower” hediyesiydi “Love You Forever” isimli çocuk kitabı. Hemen o akşam oturup okumuştum kitabı. Okuduktan sonra “güzel kitapmış” dediğimi hatırlıyorum ama bende öyle duygusal bir etki yaratmamıştı… O zaman Doruk’un doğmasına kağıt üzerinde 1 aydan fazla zaman vardı. Daha çocuk sahibi olmanın onu büyütüp yetiştirmenin ne demek olduğunu bilmiyordum…

Sonra, Doruk 11 aylıkken ona akşamları yatmadan önce kitap okumaya başladım. İşte o zaman elime aldığım ilk kitap bu kitap olmuştu. Çünkü hikayenin kendisine has bir müziği vardı okurken. Ayrıca yazının içerisinde annenin oğluna her akşam söylediği şarkının dörtlüğü de yer alıyordu. O dörtlüğe kafama göre bir beste uydurarak kendimce bir müzikle okuyordum o bölümü. Yazılanları anlamasa da Doruk’un bu müzikal hikayeyi seveceğini düşünmüştüm. Nitekim öyle de oldu…

Kitabın ilk sayfasında anne yeni doğmuş bebeğini kucağına alarak oğluna şu şarkıyı söylüyordu;

I’ll love you forever, – Seni sonsuza kadar seveceğim

I’ll like you for always, – Senden her zaman hoşlanacağım

As long as I’m living – Ben yaşadığım sürece

my baby you’ll be – Sen benim bebeğim olarak kalacaksın…

Tabii ilk günler 1-2 sayfa okuyup bırakmak zorunda kalıyordum, Doruk durmuyordu…Kitabı ilk defa tam olarak okuyabildiğimde ise Doruk artık tam bir yaşındaydı. Kitabın son sayfasına geldiğimde minik bızdık da uyuya kalmıştı kalmasına ama gözlerim dolmuş, burnumun direği sızlamıştı. İşte o an kendimden şüphe ettim! Kitabı ilk okuduğumda hiç böyle hissetmemiştim ki o zaman da hamileydim. Bu annelik ne yapmıştı bana!!! Benim sonum hiç iyi değil miydi??!! BEN ÇOCUK KİTAPLARINA BİLE AĞLAYABİLEN BİR KADINA MI DÖNÜŞMÜŞTÜM?!

Kitap çocuğun doğumundan itibaren sırasıyla bebeklik, çocukluk, ergenlik, gençlik ve kendine ait bir yuva kurmasına kadar ki süreci şiirsel bir dille anlatıyor ve her seferinde annenin oğlunu kucağına alarak söylediği o şarkıyla devam ediyordu. Kitabın sonlarına doğru bu kez artık çocuk çok yaşlanmış olan annesini kucağına alarak aynı şarkıyı bu kez o annesine söylüyordu… Sadece son kısmını “Sen benim annem olarak kalacaksın…” şeklinde değiştirmişti…

Kitabın en son sayfasında ise o küçük çocuk ama şu anki haliyle genç adam evine gidiyor yeni doğmuş kızını kucağına alarak bir zamanlar annesinin ona söylediği o şarkıyı şimdi bu kez o kendi kızına söylüyordu…

Hikaye bu kadardı, tüm yaşam aslında bu kadar basit ve sade bir döngüydü…

Her annenin dediği gibi gerçekten ” anne olunca anlarsın”dı…

Çocuk kitabına bile ağlayabilen bir dünyaydı annelik…