1) “Ben çocuğumu bakıcıya bırakamadım” diyen anneler: Niye bir anne diğer bir anneye böyle bir şey der ki!?? Hangi anne çocuğuna kendisi bakmak istemez!? Zaten çalışan bir kadın için her gün çocuğunu tanımadığı bir kadına bırakıp işe gitmek yeterince vicdan azaplı bir işkence iken bir de başka bir anneden böyle iğneler gibi, can acıtır gibi bir cümle duymaya ihtiyaç var mıdır? Aklınızda olsun siz siz olun içinizden geçirseniz bile bana söylemeyin…

2) Metro çıkışında daha yürüyen merdivende sigarasını yakanlar: Muhtemelen bu kişiler de bana fena halde kıl oluyordur. Çünkü sigarasını yaktığı anda arkasında duran kişi yani “BEN” sinirli bir şekilde höfleyip pöfleyerek “2 dakika yukarı çıkmayı bekleyip öyle içseniz olmuyor di mi!! alalalalaa!!” diye gıcık bir tarzla arkaya yığılmış olan duman bulutunun içinden çıkıp sinirli adımlarla yürüyen merdivenin sol şeridinden tırmanışa geçiyorum. Artık arkamdan ne deniyor siz hesap edin.

3) Sürekli ödemeli arayanlar: Cep telefonun çalar, ekrana rehberinde kayıtlı birinin numarası çıktığı için “merhaba, naber” gibi selamlama cümlesiyle açarsın ama karşında dura dura konuşan tiz sesli o kadın çıkar ve “…kabul ediyorsanız 1’e etmiyorsanız 0’a ” diye devam eder. Sen de mecburen kabul edersin! Etmesen uçurumun kenarında sana tutunmuş eli bırakmışsın gibi bir his yaratıyor insanda… İsteyenin bir yüzü vermeyenin iki yüzü hesabı…

4) Tam sıra bana geldiğinde kağıdın bitmesi: Bu bana sürekli olan bir şey… Mesela tek sayfa nüfus cüzdanı fotokopisi çektireceğim di mi tam da sıra bana geldiğinde kağıt biter! Adam koca kağıt blogunu bir saat açar, kağıtlar birbirine yapışmasın diye aralarına üfler, sağa sola büker. Bana orada fenalık gelir! Neden hep bana gelince biter bu kağıt? Alış verişte ödemeyi yapacağım kredi kartını uzatırım yazar kasanın fişi biter!!! Bir saat kasiyer boş kasa fişini bulamaz, sonra diğerine “fiş rulosu nerede?” diye sorar, yine bulamaz öbürü gelir elini atar bulur! Tuvalete girerim tuvalet kağıdı bitmiş, boş karton duruyor orada öyle!!! Bu kadar da olmaz dedittiren cinsten yani!

5) Beni hiç tanımayan birinin bana “canım”, “sen”, “tatlım” diye hitap etmesi: Genelde telefonla konuşurken daha o an sesini bile yeni duyduğum, hiç tanımadığım bu kişinin neden ve nereden “canı” olduğumu ve ne ara “sen” diyecek kadar yakınlaştığımızı bilemiyorum…