Etiketler

, ,

Doruk Paşa zannediyor ki biz dünyaya böyle ailecek geldik, birlikte var olduk, birlikte doğduk ve birlikte de büyüyoruz zannediyor!

Ne zaman babasıyla benim başbaşa fotoğrafımızı görse fotoğrafa dikkatlice bakıp bize dönerek “Buyda ben neydeydim?” diye sormaya başlıyor. Zira çocuk da ondan başka hayatımızın olmadığını keşfetmiş olacak ki karı koca sarılmış, iki başımıza fotoğrafımızı görünce bile tepkisi “alalala bunlar delirdi galiba, beni niye almamışlar ki, dur bir sorayım hesabını şunlara” şeklinde oluyor.

Evde bir tane elektronik çerçevemiz var. Çerçevenin içindeki fotoğraflar taa Devrim’le tanışma fotoğraflarımızdan günümüz fotolarına kadar karma bir resim sergisi kıvamında. Belki de çocuğumun kafası bu yüzden de karışıyor olabilir. Fotoğraflara bakarken bir bakıyor onu kucağımıza almışız öpüyoruz kokluyoruz ama bir kaç kare sonra annesiyle babası başbaşa!!! Eee çocuğumun da haklı olarak “acaba bu sırada ben nerdeyim yahu” diye aklına takılıyor tabii..

Geçen gün paşamız oyun oynarken gözü antrede duran elektronik çerçeveye takılıyor ve ikimizin olduğu fotoğrafı göstererek soruyor; “Anne ben buyda neydeyimm?”

Anne kişisi olarak durumu nasıl izah edeceğimi bilemiyorum çünkü o fotoğraf Doruk doğmadan önce çekilmiş, ama klasik bir cevapla başlamayı uygun buluyorum ve “Daha doğmamıştın sen o fotoğrafta anneciğim” diyorum.

Doruk: “Ben yok muydum mu anne?”

Anne kişisi: “Evet, henüz doğmamıştın, babayla biz tatile gitmiştik orada çekildi o fotoğraf” İç dünyamda ise; açıklama gereksiz uzun oldu, ne gerek vardı tatil filan çocuğun kafasını karıştırdım diye düşünürken paşamızdan cevap geliyor;

“Babaannede kalmıştım mı?”

“Siz tatildeyken ben gelmemiştim mi?”

??%&/%(/&)%) O kadar tatlı kiii!!!:) Durumu nasıl anlatacağımı bilmiyorum ama atlıyorum tabii üzerine ohh mıncık mıncık öpüyorummm… Sorunun güzelliğine bak yaa… Yok yani, çocuğum kendisinin bizden sonra doğduğunu, öncesinde babasıyla benim bir geçmişimiz olduğunu kabul etmiyor. Hani böyle yapışık üçüzler şekilde geldik dünyaya sanki…Bir çırpıda üçümüz birden yeryüzüne inmişiz gibi davranıyor haliyle…

Alıyorum kucağıma onu… O an için daha fazla bu konu üzerine konuşup kafasını iyice karıştırmak istemiyorum. Her zamanki kontrolsüz sevgi selimle gıdıdan bacaklardan dalıyorum tekrar. Bu sırada Doruk gülücükler saçarken birden ciddileşip şöyle diyor; “Anne beni bi daha bıyakmayın, beni de alın tamam mıı?”!!!!