“Thank you and please more…”

Hiç “bir film izledim ve hayatım değişti” dediğiniz oldu mu? Benim hiç olmadı. Eğer bildiğiniz böyle bir film varsa bana da söyleyin lütfen, ben de izlemek istiyorum onu… Ama izlediğim her film sonrasında o filmden kendime bir iki şey çıkartmak gibi bir huyum var. Bazen 2 saniyelik bir kare bile bana derin bir hayat felsefesi çıkartacak mesajlar verebiliyor.

Geçen hafta sonu Doruk akşam saat 08:00’da uyudu. Ev bir sessiz, bir sakin, boş kaldı her yer sanki… Her anne baba gibi enerjisi hiç bitmeyen bir şeyle yaşamanın getirmiş olduğu alışkanlıkla evin sessizliği rahatsız etti bizi… Kaldı ki vaktiyle uyusun diye o kadar çaba sarf etmeme rağmen beni uyutup “babacıımm anne uyudu, şen bana bakay mısın?” diyen bir afacanın saat 20:00 itibari ile yatağında olması da ayrı bir garip duyguydu.

Her neyse Devrim’le “hadi bir film seyredelim” dedik. Film zevkleri birbirinden tamamen zıt iki kişilik olarak ortak bir film bulmamız ortalama 20 dakika aldı. Uzlaşma noktasına gelinceye kadar 3 ayrı filmin ilk 10 dakikasını izleyip “yok yok, bu değil” dedikten sonra “Happythankyoumoreplease” isimli filmde karar kıldık.

ThankyouandpleasemoreTüm bunları filmdeki 5 dakikalık bir sahne için anlatıyorum aslında. Film öyle mutlaka izlemeniz gereken, öve öve yere göğe sığdıramayacağım bir film değil ama o 5 dakikalık sahne beni çok etkiledi işte… Kadın ile adam yemek yiyorlar. Adam kadından hoşlanıyor aslında ama henüz daha bir şey açıklamış değil, muhabbet ediyorlar. Kadın bir taksi şoförüyle arasındaki muhabbeti anlatıyor. Özetle; Hintli bir taksi şoförü kadına hayata karşı minnettarlığını sunması gerektiğini söylüyor. Kadın “Peki bunu nasıl yapacağım?” diye sorunca “Çok basit, sadece teşekkür et” diye cevap veriyor ve ekliyor “…thank you and please more (teşekkürler ve lütfen biraz daha…)” demeyi de unutma…

İşte ben bunu duyunca BAYILDIM!!! Gerçekten bayıldım bu söze… Oysa sahip oldukların için şükretmek kavramını ilk defa duymuyordum tabii ki! Ama ilk defa bu kadar sade ve basit anlatımını duydum belki de… ve etkiledi beni… teşekkür etmek için unuttuklarımı hatırlattı…

Hafta sonundan beri sahip olduklarım için sıkça teşekkür ederken buluyorum kendimi…. Ayrıca bu güzelliklerin devamı ve daha fazlası için de “…and please more” diyorum arkasından…

Hayat öyle yoğun ve koşturmalı geçiyor ki, sahip olduklarımıza değil de elimizde olmayanlara odaklanmış buluyoruz kendimizi çoğu zaman… İşte bu yüzden size de hatırlatmak istedim, sahip olduğunuz her şey için “Thank you and please more…” demeyi unutmayın arada…

6 Replies to ““Thank you and please more…””

  1. Bu sabah işe giderken yolda düşündüm biliyor musun?Nerden aklıma geldiğini hatırlamıyorum bile …Şükredecek ne kadar çok şey var diye ve ardından sıralamaya başladım,sonra bir oyun gibi “bak bunu unutuyordum,buna da şükretmeliyim”diye hafızamı yoklamaya başladım…(Şimdi yazarken çıkış noktasını hatırladım onu da ekleyeyim;sohbet ederek,sabah yürüyüşü yapan iki emekli amcayı gördüm.Annem,babam da sabah yürüyüşleri yaparlardı eskiden,ama Cansu’ya bakmaya başladıktan sonra bıraktılar,yapamıyorlar tabii…)Bunu düşününce “Allah’ım ne kadar şanslıyım,kendi hayat düzenlerini değiştirip,-hatta bazınlarından vazgeçip-benim çocuğuma,torunlarına bakmak için,canla başla çabalayan bir ailem var.Şükürler olsun…”diye başladı ve arkası çorap söküğü gibi geldi.(Hoş bir yanım hep kötü hissediyor bu konuda,onların yaşamından çalıyormuşum gibi…)
    Özetle ben bugün,senin bu yazdıklarını hiç okumadan,o kadar çok şükrettim ki ve sonunda ekledim “teşekkür ederim”…Bunu daha sık yapıcam ve bundan sonra sonuna “lütfen biraz daha “eklenecek…İyi ki yazmışsın filmdeki o 5 dk.yı…sevgiler…

    Beğen

    1. İnanılmaz mutlu oldum yorumuna! Genelde elimdekiler ve sahip olduklarım için çok teşekkür eden biriyimdir ama hiçbir zaman aklıma “lütfen biraz daha” demek gelmezdi bu filmi izleyinceye kadar… Hep elimdekiler için teşekkür edip “Allahım huzurumuz bozulmasın” derken bulurum kendimi genelde. Yani mevcut düzen devam etsin diye ama biraz daha fazlası için değil:))) Bunu çok sevdim.Bir de garip bir durum var, böyle teşekkür ettikçe insanın içinde mutluluk hormonu salgılanıyor sanki… Her şeye sarılıp öpesim geliyor benim 🙂 Şimdi yazarken aklıma post-it ile buzdolabının üzerine yapıştırmak geldi bu sözü, hep aklımda kalsın diye… Beni sabah sabah çok mutlu etti içten ve samimi yorumun, çok teşekkür ederim…

      Beğen

Siz Ne Düşünüyorsunuz?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s