Burası gözleri yaşlı anaların ülkesi… Yavrusunu dokuz ay canında taşıyıp, neredeyse içtiği suya bile dikkat edip pamuklara sararak büyüttükten sonra hiç tereddütsüz “vatan için evladım feda” diyen koca yürekli anaların ülkesi… Yaşananların acısı kalbini kor gibi yakarken kendi evladını öpüp sevmeye utanan insanların ülkesi… Gözlerini kapatıp başını yastığa koyduğunda o ağlayan annenin fotoğrafının gözünün önünden gitmediği kadınların ülkesi… Giden evlatlarının son bakışlarının, çaresiz annelerin isyankar çığlıklarının akıllardan atılamadığı insanların ülkesi… AVM’ler göklere uzanırken onlara bir tane daha eklensin diye gözünün yaşına bakılmayan vatandaşların ülkesi… Bir ağaç gölgesinin altında oturup çekirdek çitlemek için direnen çocukların ülkesi… Sofrasına ekmek beklerken kapısında acı haber bulan ailelerin ülkesi…

Burası Türkiye, ana vatanım!